Breaking News
Home / Εκδηλώσεις / Μια βραδιά με ποίηση και μουσική στην αυλή της Χρυσοπηγής (20.08.19 στις 21:00)

Μια βραδιά με ποίηση και μουσική στην αυλή της Χρυσοπηγής (20.08.19 στις 21:00)

.

Μια βραδιά με ποίηση και μουσική στην αυλή της Χρυσοπηγής (20.08.19 στις 21:00)
.

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ
.
Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Πεζές σκέψεις δίχως (π)οίηση» από τη συγγραφέα Κωνσταντίνα Ζαγάρη

Θα ακολουθήσει μουσική βραδιά με τον Αντώνη Κοσμή και την κιθάρα του
.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Σύρου & Σίφνου κ. Δωρόθεου Β’
.

.

.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Κωνσταντίνα Ζαγάρη γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μένει μόνιμα και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο Μαραθώνα (με τον άντρα της Σπύρο και τα 4 παιδιά τους). Έχει μια 6χρονη εγγονή, την Δροσοσταλίδα.

Άνθρωπος του θεάτρου με εξαιρετικές υποκριτικές ικανότητες, το οποίο αγαπά και με το οποίο ασχολείται τα τελευταία 15 χρόνια συμμετέχοντας σε ερασιτεχνικές ομάδες. Παλιό μέλος του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα, μέλος στις Πολιτιστικές Απόπειρες, ιδρυτικό μέλος μιας θεατρική ομάδας “Πληθυντικός Αριθμός”.

Μια άλλη της αγάπη, όμως, που μας αποκαλύφηκε πρόσφατα με την έκδοση της ποιητικής της συλλογής “ΠΕΖΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΧΩΣ (Π)ΟΙΗΣΗ” από τις εκδόσεις Άπαρσις, είναι η γραφή. Εκτός από αυτό έχει γράψει και ένα θεατρικό έργο “ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΩ ΚΑΙ (ΔΕΝ) ΤΗΣ ΜΟΙΑΣΩ” που βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (2012).

–  Συμμετείχε, επίσης, στη συγγραφή δυο λευκωματικών τόμων για το ΜΑΡΑΘΩΝΑ με τον σύζυγό της Σπύρο Ζαγάρη (2006 & 2008)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Η Κωνσταντίνα Ζαγάρη σε όλα της τα ποιήματα μας σεργιανά στην κατάσταση της ψυχής της και στον τρόπο που αυτή αντιδρά στα μικρά και στα μεγάλα, στα καθημερινά και τα μεταφυσικά, τα αιώνια, σε όλα αυτά που συνθέτουν την όλη περιπέτεια της ζωής.

Η ποιήτρια χωρίς οίηση, με σκεπτικισμό, αγωνία, σεμνότητα και τρυφερότητα προσεγγίζει τη ζωή αφιερώνοντας τα γραπτά της σε όλους μας.

Με φιλοσοφική διάθεση στέκεται συχνά στη μηδαμινότητα του ανθρώπου μπρος στη νομοτέλεια της φύσης, καθώς προβάλλεται έντονο και το στοιχείο της τραγικότητάς του. Διάχυτη είναι σε όλο της το έργο η προσπάθειά της να ανταποκριθεί στην αποστολή της ως Άνθρωπος, στην ουσία της φύσης της.

Ο δικός της κόσμος προβάλλει ιδανικός, μαγικός γι’ αυτό και αισθάνεται ξένη προς αυτό που συμβαίνει γύρω της, για τον τρόπο που οι άνθρωποι λειτουργούν. Εκφράζει την αντίθεσή της μ’ αυτόν τον κόσμο. Γι’ αυτήν δεν είναι ο ενδεδειγμένος να την οδηγήσει στα βήματα που αυτή θέλει και που οραματίζεται για τη ζωή. Μέσα από τα ποιήματά της εκπέμπει εμμέσως ένα “κατηγορώ” στον άνθρωπο, ο οποίος έχει απομακρυνθεί από την ουσία της ύπαρξης, αγνοεί το πεπερασμένο της και τη ματαιότητα των ανθρωπίνων, και επιδίδεται σε ανούσιες, εφήμερες ενασχολήσεις.

Πολλές φορές και η ίδια αισθάνεται αναπόφευκτα εγκλωβισμένη σε έναν παρόμοιο τρόπο δράσης, έχοντας, όμως πλήρη συνείδηση, δεν παραιτείται. Μέσα από επίπονες ενδοσκοπήσεις και αυτοσυνειδησίες και τύψεις ίσως, προσπαθεί απεγνωσμένα, μα σταθερά, να σταθεί, να σωθεί, χωρίς να προδώσει τα οράματα και τις αξίες της. Σε πολλά σημεία διαφαίνεται η διάθεση αυτοβιογραφίας με τάση αυτοκριτικής και επαναπροσδιορισμού του εαυτού της.

Ωστόσο έρχεται η λύτρωση από την πραγματικότητα με τα όνειρα και την ελπίδα. Ιδιαίτερα τα όνειρα κατακλύζουν την ποίησή της και τροφοδοτούν την ψυχή. Άλλωστε, από αυτά ξεκινούν και οι ευθύνες:

Αρκετά συχνά σημειολογεί. Βαθιά η επιθυμία της για επικοινωνία. Η ανάγκη για μοίρασμα μέσω της τέχνης της διαρκής, γίνεται ζωτική ανάγκη. Η ευθύνη της απέναντι στο πλήθος επιτακτική. Σα γνήσιος πνευματικός άνθρωπος, δείχνει να βρίσκεται σε σχέση πλήρους συνεξάρτησης με το πλήθος-αναγνώστη. Αυτό της δίνει το ιδεολογικό υπόβαθρο, το ερέθισμα. Από αυτό πάσχει, προβληματίζεται, αποκτά διαστάσεις. Γι’ αυτό και συναισθάνεται την ευθύνη της απέναντι σ’ αυτό. Δείχνει ότι αγωνιά και πασχίζει να είναι σε συνεχή επαγρύπνηση και σαν ευαίσθητη αντέννα της εποχής, σαν το σεισμογράφο που καταγράφει τους κραδασμούς, να κρατά σε εγρήγορση το πλήθος, να το προβληματίζει, να το προασπίζει, να δείχνει δρόμους, να λυτρώνει. Και όλα αυτά τα μετουσιώνει σε Τέχνη.

«Η ποίηση δεν ανήκει σε αυτούς που τη γράφουν, αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη». Και η ποίηση της Ντίνας Ζαγάρη είναι παρηγορητική και ιαματική για αυτούς που τη διαβάζουν, χωρίς βέβαια να δίνει λύσεις ή απαντήσεις, αλλά αναδιατυπώνοντας όλα αυτά τα ερωτήματα που περίτεχνα ξέρει να θολώνει η εφήμερη καθημερινότητα, “κάνει για λίγο να μη νιώθεται η πληγή”, για να δανειστώ τον καβαφικό στίχο.

ΜΟΡΦΗ

Η ποίηση της Ντίνας Ζαγάρη έχει όλα τα χαρακτηριστικά της Νεότερης ποίησης. Ελεύθερος στίχος, πεζολογικό ύφος – τα ποιήματα προσεγγίζουν τον πεζό λόγο, εξομολογητικός τόνος, λυρική διάθεση, διασκελισμοί, έντονη εικονοπλασία, κυριαρχεί η εικόνα, tableau vivants τα ποιήματά της, αέναη κίνηση, αρώματα, χρώματα. Ευαίσθητη στα ερεθίσματα της καθημερινότητας Η ποίησή της εστιάζει συχνά σε γεγονότα της καθημερινής ζωής, σε εξωτερικώς ασήμαντα στιγμιότυπα, αποκαθιστώντας την ποιητική αξία αμελητέων αντικειμένων, φευγαλέων στιγμών και περιστατικών, στα οποία κατά κανόνα δεν δίνουμε τη δέουσα σημασία. Γλώσσα λιτή, καθημερινή, επιβάλλεται με την αμεσότητα, τη λιτότητα και την ουσιαστικότητά της.

Η ποίηση της Ντίνας προσφέρει φιλόξενη στέγη σε καθημερινές πληγές και κοινά ανθρώπινα βιώματα, τολμά να δώσει διάσταση ποιητική και φιλοσοφική σε ποιήματα που αντλούν το υλικό από το περιβάλλον.Μέσα από τη θλίψη προβάλλει με χάρη η ομορφιά. Η θάλασσα, το φεγγάρι, τα τρυφερά χέρια, η φροντίδα, η ζωντανή αγάπη και το όνειρο, σηματοδοτούν την χαρά και την ελπίδα. Η ευτυχία ολοκληρώνεται μέσω της λύτρωσης από τη φθορά και τον πνευματικό και ψυχικό θάνατο.

Η Θεατρικότητα, επίσης, χαρακτηρίζει το έργο της. Μέσα από την αφθονία εικόνων διαμορφώνεται μπροστά μας ένας σκηνικός χώρος γεμάτος από δρώντα πρόσωπα, αλλά και προσωπεία. Υπάρχουν αναγνώστες-θεατές, με τους οποίους είναι φανερή η αγωνία της ποιήτριας να επικοινωνήσει. Υπάρχει η ποιήτρια-σκηνοθέτις, στήνονται σκηνικά, παίζονται σκηνές, διαγράφεται το ήθος του πρωταγωνιστή, τόσο που αισθάνεται κανείς κάποιες φορές να παρακολουθεί ένα μονόπρακτο ποιητικά δομημένο.Τα ευρήματά της, μακριά από κάθε πρόθεση κατασκευής, έχουν την ομορφιά του τυχαίου.

Η Κωνσταντίνα Ζαγάρη με τα ποιήματά της σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια σου. Η παρούσα συλλογή επιβεβαιώνει την ευθύβολη ωριμότητα της ποιήτριας.

.

 

Print Friendly, PDF & Email