Breaking News
Home / Αρθρογραφία / Απόψεις / Μιλάμε για επικίνδυνους καραγκιόζηδες…

Μιλάμε για επικίνδυνους καραγκιόζηδες…

Μιλάμε για επικίνδυνους καραγκιόζηδες…

.

(του Κώστα Στούπα)

Αρκετοί ενδεχομένως θεωρούν τον χαρακτηρισμό καραγκιόζηδες υπερβολικό. Νομίζω πως δεν έχουν δίκιο.

Ο Καραγκιόζης είναι ο γνωστός ήρωας του θεάτρου σκιών που εκτός πολλών άλλων  χαρακτηρίζεται για τη δειλία του, την κουτοπονηριά και την ακόρεστη πείνα του. Εμφανίζει όλα τα «κουσούρια” των ανθρώπων που έχουν υποστεί βάναυση καταπίεση, το κυριότερο από τα οποία είναι η επίδειξη δουλικότητας προς τους ισχυρούς και αλαζονείας προς τους αδύναμους. Επιπλέον, δεν διστάζει να προκαλέσει στους φίλους μεγάλη ζημιά για έστω και ελάχιστο προσωπικό όφελος.

Η έκφραση ο γάμος του Καραγκιόζη αφορά κάποιο γεγονός ή περιβάλλον που κυριαρχεί η ευτέλεια και το χάος.

Επίσης ο χαρακτηρισμός «Καραγκιόζης” είναι μειωτικός και σημαίνει πως κάποιος είναι γελοίος στην εμφάνιση ή τη συμπεριφορά.

Η σοβαρότητα στη ζωή αλλά κυρίως στην πολιτική έχει να κάνει κυρίως με κάποια, έστω στοιχειώδη συνέπεια, μεταξύ λόγων και πράξεων. Η συνέπεια είναι ένα από τα βασικά στοιχεία πάνω στην οποία χτίζεται η εμπιστοσύνη χωρίς την οποία ποτέ δεν έχει προκύψει κανενός είδους ευημερία και πρόοδος.

Τι έλεγαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πριν πάρουν την εξουσία για δημόσια περιουσία, ιδιωτικοποιήσεις, μνημόνιο, χρέος, ΕΝΦΙΑ,  κατασχέσεις σπιτιών, ΦΠΑ στα ακριτικά νησιά, κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, λιτότητα, αφορολόγητο, ΗΠΑ- ΝΑΤΟ-Ισραήλ-Παλαιστίνη,  κλπ κλπ.    

Τι έπραξαν όταν έγιναν κυβέρνηση;

Ενδεχομένως στο μόνο που έχουν φανεί συνεπείς είναι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου…

Αρκεί όμως αυτό για να αποφύγει κάποιος τον χαρακτηρισμό του ασυνεπούς και του ψεύτη σε βαθμό που να μπορεί να συνιστά απάτη.

Ας παρατηρήσουμε μερικές περιπτώσεις.

Η λιτότητα…

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από τη χρεοκοπία του 2010 συνίστατο στο τέλος της λιτότητας και την αύξηση των κρατικών δαπανών έτσι ώστε η ζήτηση που θα προκύψει να προκαλέσει ανάπτυξη…

Σαν κυβέρνηση τα δυο τελευταία χρόνια πανηγυρίζουν για τα θηριώδη πλεονάσματα τα οποία ήταν πολύ υψηλότερα από αυτά που ζητούσαν οι δανειστές. Κατηγορούσαν τους δανειστές και την επιβολή αδιέξοδης λιτότητας και οι ίδιοι θεωρούν επιτυχία την επιβολή μεγαλύτερης λιτότητας από αυτή που ζητούσαν οι δανειστές. Ως ένα σημείο αυτό είναι απάτη και από κάποιο σημείο υπερβολής και μετά καταντά γελοιότητα.

Το χρέος

Μιλούσαν για κούρεμα μέρους του χρέους και ρύθμιση του υπολοίπου με ρήτρες ανάπτυξης. Παρά το γεγονός πως οι δανειστές είχαν δεσμευτεί από το δεύτερο μνημόνιο για ριζικές λύσεις στο χρέος, το τρίτο μνημόνιο ολοκληρώθηκε με επιμηκύνσεις που μεταθέτουν το πρόβλημα μερικά χρόνια αργότερα.

Επίσης, μιλούσαν για γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις ύψους ανάλογου του χρέους τις οποίες ποτέ δεν πρόβαλαν και τώρα αποσιωπούν…

Οι φόροι

Ο ΕΝΦΙΑ παρά το γεγονός πως χαρακτηριζόταν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό σαν ένας φόρος που δεν διορθώνεται αλλά καταργείται, συνεχίζει να βρίσκεται σε ισχύ. Για το αφορολόγητο και την αύξηση του ΦΠΑ ήταν πολλοί αυτοί που είχαν υποστηρίξει πως αν μειωθεί το πρώτο και αυξηθεί ο δεύτερος θα παραιτηθούν…

Δικαίωμά τους να μην παραιτηθούν, αλλά και δικαίωμά μας να τους χαρακτηρίζουμε ασυνεπείς μέχρι τα όρια της γελοιότητας (καραγκιόζηδες).​​​​​​​

ΗΠΑ

Ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και του ψυχρού πολέμου οι αριστεροί της Ελλάδας, με δομικό πυρήνα την κομμουνιστική αριστερά, είχαν λιώσει εκατοντάδες σόλες παπουτσιών ο καθένας σε πορείες διαμαρτυρίας στην αμερικάνικη πρεσβεία, σαν κυβέρνηση εφαρμόζουν τις βουλές των συμμάχων χωρίς ούτε καν τις θεμιτές αντιρρήσεις μεταξύ συμμάχων όταν θίγονται ευαίσθητα θέματα όπως το Μακεδονικό.

Καμιά ελληνική κυβέρνηση ούτε της αριστεράς (ΠΑΣΟΚ) ούτε της δεξιάς δεν είχε υποχωρήσει χωρίς καν ανταλλάγματα στις πιέσεις για το όνομα της γείτονος. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το έπραξε δρέποντας τους επαίνους αυτών που μέχρι χθες χαρακτήριζε «φονιάδες των λαών”.

Ο χαρακτηρισμός Καραγκιόζηδες είναι επιεικής.

Το μέγεθος της απόκλισης μεταξύ αυτών που έλεγαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πριν και αυτών που κάνουν μετά είναι τεράστιο και μπορεί σε όσους σιτίζονται άμεσα από το δημόσιο, μέσω της διαδικασίας που ονομάζεται στη ψυχολογία «γνωστική ασυμφωνία”* να περνά απαρατήρητο, αλλά δεν περνά από τα δυο τρίτα της κοινωνίας που έχει στηθεί απέναντι και τροχίζει τα νύχια του…

Ενώ το εξαρτώμενο από την εκάστοτε κυβέρνηση κρατικοδίαιτο 15-20% παραμένει αρραγές προς το παρόν μέχρι να οριστεί η ημερομηνία των επόμενων εκλογών, το υπόλοιπο 70-80% έχει χτίσει μια πολιτική «υγειονομική ζώνη» γύρω από τον επίλογο της μεγαλύτερης απάτης στη νεοελληνική ιστορία.  

Η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της μιλάνε για το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ” ρεύμα που ενισχύεται στην κοινωνία, σαν να πρόκειται για κάποια συνωμοσία σκοτεινών δυνάμεων εναντίον τους.

Η καταπόντιση του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές είναι το μικρότερο πρόβλημα. Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι πως η ασυνέπεια έως τα όρια της γελοιότητας που χαρακτηρίζει την περίοδο διακυβέρνησης του κ. Τσίπρα για μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης αφορά το σύνολο του πολιτικού προσωπικού και τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Τούτο εκτός από άδικο είναι και επικίνδυνο για το δημοκρατικό πολίτευμα.  Πόσο, μάλλον εφόσον η αδυναμία της χώρας να προσελκύσει επενδύσεις συνεπάγεται και άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων και περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου. Τούτα σημαίνουν πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις.

Άρα, δεν μιλάμε απλά για καραγκιόζηδες αλλά για επικίνδυνους καραγκιόζηδες…​​​​​​​

2) *Γνωστική ασυμφωνία: Αλέξη θα τους στείλεις στο ψυχιατρείο…

Η θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας αναπτύχθηκε από τον Leon Festinger και αναφέρεται στην ανακολουθία στάσεων-συμπεριφοράς. Τι συμβαίνει όταν βιώνουμε ασυμφωνία ανάμεσα σε αυτό που πιστεύουμε και σε αυτό που κάνουμε;

Ο Festinger μας λέει ότι η γνωστική ασυμφωνία που δημιουργείται όταν κάποιος έχει δύο ή περισσότερα γνωστικά στοιχεία που είναι ασυνεπή μεταξύ τους (σκέψεις, στάσεις, πεποιθήσεις, συμπεριφορές) είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που φέρνει αμηχανία, στρες και δυσφορία.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι άνθρωποι αναζητούν αρμονία μεταξύ των παραπάνω γνωστικών στοιχείων και κάνουν προσπάθειες να μειώσουν την ένταση που προκύπτει εξ’ αιτίας ασυνεπειών ανάμεσα σε αυτά. Έτσι, όταν βιώνουν ασυμφωνία χρειάζεται να αλλάξουν ένα ή περισσότερα από τα γνωστικά στοιχεία που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους.

Αυτό προσπαθούν να το πετύχουν ή μέσα από την αναζήτηση επιπρόσθετων στοιχείων που ενισχύουν τη μια ή την άλλη πλευρά ή με το να απαξιώνουν την πηγή ενός από τα ασυνεπή γνωστικά στοιχεία. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη είναι η ασυμφωνία τόσο περισσότερο προσπαθούν να τη μειώσουν.

Η θεωρία του Festinger λέει επίσης ότι όταν κάποιος εκδηλώνει μια συμπεριφορά που είναι ασύμβατη με την προσωπική του στάση, αλλά έχει κάποια ισχυρή δικαιολογία για αυτή τη συμπεριφορά (π.χ. μεγάλη αμοιβή) δεν αισθάνεται μεγάλη ασυμφωνία ούτε επιδιώκει να αλλάξει τη στάση του. Αντίθετα όταν δεν έχει επαρκή δικαιολογία (π.χ. μικρή αμοιβή) αισθάνεται μεγαλύτερο επίπεδο ασυμφωνίας και αλλάζει περισσότερο τη στάση του για να μειώσει την ασυμφωνία και τη δυσαρέσκειά του.

Με λίγα λόγια η δυσαρέσκεια θα προκύψει και στο υπόλοιπο 20% όταν εκλείψει η αμοιβή. Αυτή η δυσαρέσκεια θα είναι η σφοδρότερη όλων…

Πηγή: capital.gr

.

 

Print Friendly, PDF & Email