Αεροδρόμιο Σίφνου… Αυτή άραγε είναι η προτεραιότητα του νησιού;

(του Κωνσταντίνου Βασάλου)

Αγαπητό Σιφναϊκό Φως….

Ας συνεισφέρω κι εγώ στον διάλογο που άνοιξε σχετικά με το «Αεροδρόμιο Σίφνου», αλλά με μιαν άλλην ματιά, μια ματιά ίσως αιρετική και με αρκετό άπλωμα…

Ας ιεραρχήσουμε λοιπόν τις πραγματικές ανάγκες του νησιού ξεκινώντας από τα ουσιώδη, για να καταλήξουμε κάποτε, στο «Αεροδρόμιο».

Ουσιώδη κατ’ εμέ, είναι αυτά, που πρέπει να υπάρχουν, είτε έχουμε τουρισμό, είτε δεν έχουμε…

Τι πιο λογικό, να ξεκινήσουμε από το νερό, το ένα από τα δύο πιο απαραίτητα συστατικά της ζωής. (Για το άλλο συστατικό, τον αέρα δηλαδή, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα)…

Για το νερό λοιπόν, που είναι τόσο απαραίτητο για την ζωή ανθρώπων, ζώων, φυτών κτλ, στην ουσία, δεν έχουμε κάνει και πολλά πράγματα. Νομίζω, ότι θα έπρεπε πριν απ΄οτιδήποτε άλλο, να είχαμε ξεκινήσει τις υποδομές, απ’ αυτό το αγαθό.

Ναι μεν έχουμε νερό, το νερό όμως αυτό, δεν μπορεί να θεωρηθεί πόσιμο, ούτε ικανό για μαγείρεμα, θα έλεγα, γιατί δεν ξέρεις ποτέ, πότε θα σού ‘ρθει, στο ποτήρι σου, η σκουριά από τις σωληνώσεις ή η λασπουριά από την λάσπη που κατακάθεται στον πυθμένα των δεξαμενών.

Επιπλέον, το νερό αυτό, είναι προϊόν αφαλατώσεως, με όλες τις συνέπειες που αυτή η ιδιότητα, του επιπροσθέτει…

Το νερό, πρέπει να υπάρχει όχι μόνο σε καιρούς ειρήνης και «ευημερίας» μα και στους άλλους καιρούς, τους χαλεπούς… Κι αυτό, δεν αφορά μόνο τον άνθρωπο και τις προσωπικές δραστηριότητες του, μα και τα ζώα και τις καλλιέργειες….

Σε αυτό το σημείο πρέπει να ερωτήσω τον κάθε έξυπνο και τον κάθε ψαγμένο, πόσο χρονικό περιθώριο δίνει στους κατοίκους του νησιού ή να πεθάνουν από την δίψα ή να το εγκαταλείψουν μαζικά, αν για κάποιον λόγο, δεν έρθει πετρέλαιο στο νησί; Γιατί η αφαλάτωση, δουλεύει με ρεύμα κι αυτό για να παραχθεί, πρέπει να έρθει… πετρέλαιο…

Η Σίφνος, είχε κάποτε νερά που κάλυπταν τις τότε ανάγκες του νησιού. Κάποια ήταν σε πηγάδια, κάποια άλλα τρεχούμενα από πηγές και κάποια άλλα, σε στέρνες στα σπίτια και τις θεμωνιές… Σήμερα, δεν υπάρχουν τίποτ’ απ’ αυτά ή σχεδόν τίποτα.

Γιατί; Μα διότι με τις ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις, τα φουρνέλα και τους δυναμίτες από τις διανοίξεις των δρόμων, έχουν βυθίσει ή εκτρέψει τον ρου των φλεβών….
Τα πηγάδια ξεράθηκαν, οι πηγές το ίδιο και πολλές στέρνες… τι δυστυχία κι αυτή, τις κάναμε βόθρους. Αν προσθέσουμε και την ανομβρία των τελευταίων χρόνων, τότε το μείγμα είναι απολύτως εκρηκτικό…

Θα το πάω όμως και λίγο παραπέρα… στην αδιάφορη συλλογική επιθυμία του ανθρώπου για βροχή. Κανένας σήμερα δεν θέλει να βρέξει, γιατί κανένας πια δεν καλλιεργεί και το μόνο που κάνει η βροχή γι αυτόν, είναι να του λερώνει το αυτοκίνητο ή να τον εμποδίζει να βγει από το σπίτι.

Άρα, τι πρέπει να κάνουν «οι τοις νουν έχουσιν» και μάλιστα σε απόλυτη προτεραιότητα; Φράγματα και τεχνικές λίμνες και υδατοδεξαμενές, όπως έχουν αρκετά νησιά που έχουν προνοήσει καταλλήλως….

Στην Σίφνο, μπορεί να γίνει άνετα αυτό και αποδοτικά, διότι έχει ψηλά βουνά, άρα δέχεται μεγαλύτερους όγκους νερού και προπαντός ιδανικά σημεία όπου μπορούν να αναπτυχθούν αυτά τα έργα, μιας και τα περισσότερα από αυτά, είναι κρατικές εκτάσεις και όχι ιδιοκτησίες… Βεβαίως, για την σωστή λειτουργία του συστήματος, θα χρειαστούν οι κατάλληλες υποδομές, ώστε να έρχεται το νερό στα σπίτια μας, χωρίς τα σημερινά προβλήματα και να είναι πραγματικά… πόσιμο…

Άλλο σπουδαίο θέμα, που είναι απαραίτητο, είτε έχουμε τουρισμό είτε όχι, διότι διαφορετικά, υπάρχει περίπτωση, σύντομα να επανέλθουμε στην εποχή του λύχνου, είναι η ενέργεια. Είναι απολύτως απαραίτητο, να δημιουργηθούν οι κατάλληλες εκείνες υποδομές, που εκμεταλλεύονται τις φυσικές πηγές δημιουργίας ενέργειας, τον Ήλιο δηλαδή, τον αέρα και την θάλασσα με τους κυματισμούς της, όλα πλούσια, έτσι μ’ αυτόν τον τρόπο θα καταστεί αυτάρκες το νησί, στο θέμα της ενέργειας… (Το να έχουμε έτοιμα, «σύνεργα», ζώα και σπόρους για τις καλλιέργειες στους χαλεπούς καιρούς, δεν το αναφέρω, γιατί θα θυμώσει η MONSANTO, αλλά θα σκοντάψει και στην μακαριότητα που θέλει να έχει ο άνθρωπος, σε καιρούς «ειρήνης»).

Ας προχωρήσουμε λοιπόν, στην τρίτη κατά την γνώμη μου προτεραιότητα… Την αποχέτευση.

Κι αυτή η υποδομή είναι απαραίτητη, είτε έχουμε τουρισμό είτε δεν έχουμε… Δεν μπορεί να λογίζεται πολιτισμένη κοινωνία και μάλιστα το 2018, που λειτουργεί με υπερχειλίζοντες βόθρους, με εκκενώσεις βόθρων και απαγωγή λυμάτων (με τις σχετικές «ευωδιές», να διανθίζουν τις γειτονιές, βεβαίως), κτλ.

Το κυριότερο που αφορά την απαράδεκτη αυτήν κατάσταση, είναι αυτό που αφήνουμε για τις επόμενες γενιές κι αυτό, είναι η μόλυνση των εδαφών και του υδροφόρου ορίζοντα, εξ’ αιτίας της λειτουργίας των «απορροφητικών» λεγομένων, βόθρων. Αν θέλουμε τώρα, υψηλού εισοδήματος και επιπέδου επισκέπτες στο νησί μας, δεν τους επιβάλλουμε αυτό το μαρτύριο στυλ Καλκούτας, καταργούμε άμεσα τους βόθρους και επιβάλλουμε ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ…

Νομίζω ότι, δεν χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση το θέμα, τουλάχιστον για «τοις νουν έχουσιν»…

Τέταρτο θέμα, αυτό αφορά κυρίως τον τουρισμό, είναι το λιμάνι.

Η κατάσταση, είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτη, επικίνδυνη και εντελώς πρωτόγονη, για τα σημερινά δεδομένα. Το ότι δεν έχουμε θρηνήσει ακόμα θύματα, ίσως να είναι ένα θαύμα κι αυτό της Χρυσοπηγής.

Αυτό που ακούγεται ως δρομολογημένη λύση, είναι εντελώς δημιουργημένη στο πόδι, αφορά το σήμερα, δεν βλέπει το αύριο, αλλάζει άρδην την φυσιογνωμία των Καμαρών και το κυριότερο, δεν δίνει μακρόπνοη λύση. Σε λίγο, μιας και στοχεύουμε στην αύξηση των αφίξεων και άρα και των αναχωρήσεων, πάλι θα προκύψει συμφόρεση, πάλι θα μας απασχολεί το θέμα, μόνο που κανείς δεν θα προσφέρει ξανά κονδύλια…

Το ζήτημα αυτό, μου θυμίζει την υπόθεση του καταφυγίου λέμβων του Πλατύ Γιαλού και τα αδιέξοδα τα οποία δημιούργησε και που όλο το εύρος τους, δεν το έχουμε ζήσει ακόμα…

Πέμπτο θέμα, είναι το κυκλοφορικό και κυρίως η διακίνηση των οχημάτων, στο κέντρο της Απολλωνίας. Πρέπει να δοθεί λύση παρακάμψεως του κέντρου, όχι μόνο προς τα νότια του νησιού, που ούτως ή άλλως υπάρχει, αλλά κυρίως τα βόρεια…

Μέσα στο θέμα αυτό, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας και την περίπτωση της καλύτερης αστυνομεύσεως των εποχουμένων, ημεδαπών κι αλλοδαπών, λόγω των κινδύνων που δημιουργούν, εξ΄ αιτίας των τεραστίων ταχυτήτων που αναπτύσσουν, λες και τρέχουν σε αγώνες ράλι.

Ειδικά, στα Εξάμπελα, τα οποία τα διασχίζει ο δρόμος, λες και οι εποχούμενοι, παθαίνουν παράκρουση κι αντί να μειώνουν την ταχύτητα, την αναπτύσσουν περισσότερο.

Εδώ να υπενθυμίσω, ότι το ανώτερο όριο ταχύτητος στο νησί, είναι τα 40 χιλιόμετρα ανά ώρα.

Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε πεζοπορικό τουρισμό, γιατί οι πεζοπόροι πατάνε και άσφαλτο, ξεχνάμε τις τρέλες στον δρόμο….

Έκτο θέμα, νομίζω πως είναι η Γαστρονομία. Ενώ υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε το νησί της Γαστρονομίας, δεν γνωρίζουμε καν την έννοια του τι σημαίνει Γαστρονομία!!!

Καλός ο ροβυθοκεφτές, καλό το μαστέλο και η ροβυθάδα, αλλά δεν μπορούν εσαεί, να τραβάνε το άρμα του μέλλοντος της Γαστρονομίας του νησιού.

Ήδη, δειλά-δειλά, το θέμα αυτό περνά σε «ξένα» χέρια. Τα κενά καλύπτονται άμεσα και ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχουν έξυπνοι, που εκμεταλλεύονται τα κενά, έτσι είναι το εμπόριο.

Τι πρέπει να κάνουμε; Πρώτον να κατανοήσουμε ότι το εμπόριο και δη η Γαστρονομία, δεν εξυπηρετεί τις δικές μας ανάγκες και το τι μας βολεύει, αλλά τις ανάγκες και τι «βολεύει» ή βούλεται ο ΠΕΛΑΤΗΣ… Δεύτερο, να αναζητήσουμε την γνώση μελετώντας καλά το θέμα και να μη αρκούμαστε σε ότι κληρονομήσαμε…

Έβδομο θέμα, είναι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και μάλιστα σε άμεση προτεραιότητα. Γιατί για να κάνουμε αεροδρόμιο και να έχουμε αυξήσει εν τω μεταξύ, τις αφίξεις επισκεπτών, το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου, δεν λέει απολύτως τίποτα…

Όγδοο θέμα, η στόχευση προς την κατεύθυνση των επισκεπτών που επιθυμούμε ή που μπορούμε να έχουμε.

Τι είναι το ζητούμενο; Προς τα που και από πού θέλουμε να αντλήσουμε επισκέπτες;

Μήπως πρέπει να προβληματιστούμε για την κατάσταση που σταδιακά διαμορφώνεται τα δύο τελευταία χρόνια; Μήπως πρέπει να πάψουμε να κοιτάζουμε με δέος τον οβολό αυτών που «περισσεύουν» από την Μύκονο, την Σαντορίνη, την Ίο, την Πάρο κτλ.

Μήπως πρέπει να ενοχλούμαστε, που πάμε να γίνουμε το νησί του σεξισμού, της σεξιστικής ελευθεριότητας των ναρκωτικών και της κραιπάλης;

Μήπως πρέπει να κατανοήσουμε, ότι αν παγιωθεί αυτό, αποχαιρετούμε οριστικά και αμετάκλητα, τον ποιοτικό τουρισμό, για τον οποίο το νησί μας είναι απολύτως ιδανικό;

Μήπως πρέπει, να στοχεύσουμε, στον δικό μας αποκλειστικά τουρισμό, τον τουρισμό που αφορά τον πολιτισμό, την κουλτούρα κτλ.

Γιατί στα πολιτισμικά θέματα, έχουμε πολλά να επιδείξουμε… Ούτως ή άλλως, μέσα σε αυτόν τον τουρισμό, τον ποιοτικό τουρισμό, συμπεριλαμβάνονται όλα αυτά που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την επιτυχία των προηγουμένων παραγράφων…

Ένατο θέμα, η συνειδητοποίηση από όλους μας, ότι είτε το θέλουμε είτε όχι, πρέπει να αποκτήσουμε τουριστική συνείδηση, μιας κι ο τουρισμός και τα εξ’ αυτού απορρέοντα οφέλη, αφορούν όλους τους κατοίκους του νησιού και τους άμεσα αλλά και τους έμμεσα εμπλεκόμενους…

Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από σεμινάρια και ενημερώσεις…

Δέκατο θέμα, η δημιουργία αεροδρομίου….

Αλήθεια, αυτοί που το προτείνουν με επιμονή, γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα του νησιού; Την εδαφική ιδιομορφία του, τα ψηλά βουνά σε σχέση με την έκταση του, την έλλειψη πεδιάδων ή οροπεδίων;

Έχουν υπ’ όψιν τους τι τεράστια αλλαγή θα προκληθεί στο τοπίο εξ’ αιτίας της εκχερσώσεως και γενικά των χωματουργικών έργων ισοπεδώσεως του χώρου, όποιας περιοχής επιλεγεί;

Έχουν υπ’ όψιν τους, την τεράστια αλλαγή στο μικροκλίμα του νησιού, την όχληση από των θορύβων των αεροπλάνων που θα απογειώνονται ή θα προσγειώνονται υποχρεωτικά, πάνω από τα χωριά μας και τους κινδύνους που περικλείει αυτή η πραγματικότητα;

Έχουν κατανοήσει το τεράστιο οικονομικό κόστος που θα απαιτηθεί, κάτω από τις προαναφερθέντες δυσκολίες, για ένα αεροδρόμιο που ποτέ δεν θα αποσβέσει την αξία της χρηματοδοτήσεως του;

Έχουν κατανοήσει, ότι δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος, είτε αμυντικής, είτε εμπορικής φύσεως, για να χρηματοδοτηθεί από το Κράτος ένα τέτοιο έργο;

Έχουν υπ’ όψιν τους ότι η κινητικότητα επιβατών τον χειμώνα, δηλαδή της πλειονότητας των μηνών, ότι δεν είναι εις θέσιν να συντηρήσει το πλοίο της γραμμής, που κι αυτό κάνει τρία δρομολόγια την εβδομάδα, πόσο μάλλον ένα νεκρό αεροδρόμιο;

Μήπως χάνουμε τον καιρό μας, συζητώντας για ένα θέμα που στην κυριολεξία είναι ουτοπικό;

***

Όταν αποφάσισα ως συνταξιούχος πια, να εγκατασταθώ οριστικά στην Σίφνο, πολλοί φίλοι μου λέγανε…Που πας; Εκεί δεν έχει ούτε γιατρούς, ούτε νοσοκομεία. Κι εγώ τους απαντούσα…γι αυτό οι Σιφνιοί, ζουν 100 χρόνια.

Αυτό βεβαίως είναι ένας αστεϊσμός, ο οποίος με παρέσυρε και λησμόνησα να γράψω ως μία από τις άμεσες προτεραιότητες την ανάγκη περιφερειακού ιατρικού κέντρου. Ενός κέντρου που θα εξυπηρετεί τις ουσιαστικές ανάγκες άμεσης περιθάλψεως, όχι μόνο των μονίμων κατοίκων του νησιού, μα και των επισκεπτών του.

Δεν ξέρω αν είναι η δυνατή πίστη προς την προστάτιδα του νησιού Χρυσοπηγή ή η δυνατή αφέλεια μας….γιατί κανείς δεν νοιάζεται ουσιαστικά, γι αυτό το φλέγον ζήτημα, που αφορά την ίδια την ζωή. Αν το επιθυμούσαμε διακαώς, θα το είχαμε λύση από χρόνια. Το ότι δεν λύνεται, είναι ένα θέμα για το οποίο πρέπει να αναρωτηθούμε… 11 ιερείς, δυο γιατροί!!! Κάτι δεν πάει καλά σ´ αυτόν τον συσχετισμό. Γι αυτό, ανάφερα την Χρυσοπηγή πιο πάνω…

Με εκτίμηση,

Κωνσταντίνος Βασάλος
Αρχιμάγειρος